Hitte, gezelligheid en weer aan de bak!😳

tijdens een hoogstwaarschijnlijk slapeloze nacht denk ik terug aan de zes weken verlof die alweer voorbij zijn. Inmiddels heb ik mijn eerste werkdag weer achter de rug en op zich viel de overgang me redelijk mee…

Zes weken waarin het weer ontzettend gunstig is geweest en die er zeker toe heeft bijgedragen dat het vakantiegevoel goed aanwezig was zonder naar één of ander vakantieoord te zijn geweest. Vandaag weer achter mijn bureautje en laptop kruipen met een temperatuur van 29 graden was in die zin dan weer wel een tikkeltje wennen en ik prijs me dan ook gelukkig met een klein luchtkoelertje op mijn bureau.

Hoewel we dus niet echt een reis hebben gemaakt en nergens voor langere tijd naartoe konden, hebben we wel zeer beperkt dichte familie opgezocht. In een eerdere blog schreef ik al dat dat niet zonder de nodige gevolgen is geweest… Wat ik vooral leuk vond is om zonder wekker wakker te kunnen worden, met een aantal mensen fijn te hebben bijgepraat en toch, hoe gering ook, wel even uit mijn eigen veilige omgeving weg te zijn geweest. Helaas heb ik wel tijdens mijn laatste controle bij de transplantatie nefroloog besproken en moeten constateren dat mijn lichaam het nog niet aankan om “ergens anders” te zijn dan thuis. Iets met “te snel willen”… Voor deze tweede transplantatie wist ik verstandelijk overigens wel dat het allemaal net wat lastiger zou zijn en gaan dan tijdens het eerste traject. En toch, ook al weet je het, je gevoel wil altijd sneller en soms handel je daar naar en moet je vervolgens de prijs ervoor betalen. Echter doordat de nier niet zo goed (meer) lijkt te werken als net na de ingreep nu tien maanden geleden,ben ik toch weer wat meer wakker geschud en is het risico gewoon te groot. Dikke shit dus nog wat dat stukje betreft. Tenminste, in elk geval voorlopig!

Wat ik absoluut niet dikke shit vond en zelfs min of meer een bizarre gewaarwording, is dat ik voor het eerst in jaren zelf kon bepalen dat ik zomerverlof op kon nemen. Want hoewel dus af en toe wel die irritante prijs voor het één en ander, was het dit keer geen arts, teammanager of mijn lichaam die zei dat ik op moest houden met werken of het rustiger aan moest doen. Niet een ander of iets anders, maar ik koos eindelijk eens zelf de data en het aantal weken… Zo gek! Het is bijna of ik er gewend aan geraakt was dat alles behalve ikzelf altijd bepaalde wanneer ik wel of geen verlof had. Uiteraard staat dat woordje verlof in dit geval niet altijd voor verlof in de prettige zin van het woord, of beter gezegd bijna nooit, maar stond het in de regel altijd voor ziekteverlof al was het dan ook geregeld voor 50%… Toen mijn teammanager me dan vandaag ook digitaal vroeg of ik nog genoten had van mijn vakantie kon ik oprecht zeggen dat het dit keer niet enkel dikke shit was, maar kon ik ook terugschrijven dat ik veel had geknutseld, mooie gesprekken had gevoerd, gruwelijk veel boeken heb beluisterd en allerlei lekkere dingen heb gegeten.

De laatste mooie ontmoetingen hebben we mogen hebben met twee tantes van mij en hun gezinnen. Zo grappig hoe dat dan gaat… Op het moment dat je bij je tantes bent, ben je weer terug in vroegere tijden en verander je weer in het (kleine) nichtje. Tenminste, zo voelde dat voor mij. Wat op dat moment echter bizar was en qua gevoel ook niet klopte, was dat mijn nichtje (dochter van mijn tante) ook bij een van die ontmoetingen was en ondertussen al moeder is van twee adorable dametjes en ze bovendien ook nog net zo streng als onze tantes vroeger, haar dochtertjes toesprak!🤪🤭 Een gek gevoel welke ik alleen maar kan omschrijven als nostalgische toekomst…

Iets anders dat ik ook als bijzonder heb ervaren is dat ik de grote zoon van mijn partner mocht ontmoeten. Uiteraard was dat eerst wat onwennig en aftasten etc. Gelukkig klikte het al vrij snel en kletsten we over van alles en nog wat. Uiteindelijk hebben we zelfs (en dat vind ik zo grappig, schattig en bijzonder) met z’n drieën aan sieraden knutselen/reigen samen gewerkt… Ja, uiteraard met best toffe resultaten die of direct werden omgehangen of ingepakt voor andere dierbaren.

In de laatste week van het zomerverlof stond er bewust niets ingepland. Met de boodschap van mijn transplantatie nefroloog van de 24e nog zwaar in mijn hoofd deed ik het maar rustig aan in de hoop dat het mijn lijf goed zou doen en ik geen raar virus of wat ook maar (weer) zou oplopen. Of dat gelukt is weet ik eigenlijk niet. Doodziek voel ik me niet, maar denderend voel ik me ook niet. Vanmorgen dus toch maar aan de slag gegaan… Maf genoeg zit je, nadat je een uurtje naar allerlei mails hebt gekeken, op de dringende zaken hebt gereageerd, er zo weer helemaal in en is het qua gevoel helemaal niet alsof je er bijna vijf weken tussenuit geweest bent. Morgen een volle bak voor de boeg las ik in mijn agenda. Hetzelfde geldt voor woensdag en donderdag… Het is dus echt vol gas er weer in. Totaal niet chill dus dat ik nu niet slapen kon… Inmiddels waarschijnlijk zwaar voorspelbaar ga ik zo tijdens deze slapeloze nacht, maar weer naar een boek luisteren. Nog geen idee welke. Ik heb net het boek “Oorlogskinderen van Coen Verbraak” beluisterd. Mooi en indringend boek ook weer en supertof ook dat de auteur het boek zelf heeft ingesproken. Aanradertje wat mij betreft wanneer je tenminste interesse hebt in geschiedenis etc. Overigens zijn goede tips wat boeken betreft in mijn richting van harte 📚welkom…

Oh ja, voordat ik al dat boeken luisteren weer oppak in deze rusteloze nacht wil ik ook nog even delen hoe irritant een apothekersassistente kan reageren… Seriously! Ik slik al jarenlang een bepaald middel voor mijn bloeddruk. In de laatste maanden is dat middel in dosering gestaag gedaald en dus gewijzigd door de arts. Zoiets vindt tegenwoordig digitaal plaats en niet altijd meer middels een ouderwets recept op papier. Doordat ik eerder dus een hogere dosering had, had ik een bepaalde hoeveelheid van dat middel in huis. Te veel dus voor de dosering van nu. Wat altijd al zo geweest is en me ook zo is aangeleerd, is dat je je oude voorraad eerst opmaakt alvorens je nieuwe besteld. Dat deed ik dus… Logisch (vind ik), is dus ook dat je langer met de voorraad doet en dus ook logisch dat je een tijdje niets van dat bepaalde middel hoeft na te bestellen. Vorige week zag ik echter dat het middel bijna op was en dus diende ik via de normale weg een herhaalrecept in. Normaal gesproken krijg je het middel dan een werkdag later… Vandaag zou het desbetreffende middel worden opgehaald. Toevallig doordat er telefonisch contact vooraf was vandaag om te checken of het middel klaarlag, kreeg ik te horen dat er helemaal niets klaarlag en men de herhaling niet in behandeling kon nemen doordat het middel uit de status was gehaald. WTF dacht ik…en dat vroeg ik dus ook al was het met wat nettere bewoordingen. Zegt een enorm arrogant en betweterig mevrouwtje dat doordat ik al lang het middel niet meer bij hen besteld heb, ze het eigenhandig uit de status gehaald hebben en dat er dan eerst maar weer een recept moest worden uitgegeven door de nefroloog. Wat??! Hoezo ik slik dat middel al jaren (misschien al wel twintig jaar)! Uiteindelijk was ik er klaar mee en zei ik de dame in kwestie dat ik wat telefoontjes zou plegen omdat ik het middel direct nodig had (het mens had nog het lef te zeggen dat het dan woensdag wel klaar zou liggen als het recept eerst maar hun kant opkwam). Even serieus (de kenners zullen het beamen), alsof je zomaar even een paar dagen zonder Selokeen (metroprolol) kunt.. Niet dus! me ondertussen afvragend waarom in hemelsnaam die apotheeklui vorige week me dan niet hadden gecontact dat ze de herhaling niet konden doorvoeren om welke reden dan ook, belde ik richting het UMCG en vroeg aan de centrale naar een nefroloog. Via de spoedeisende hulp (de poliklinieken waren al gesloten) kreeg ik uiteindelijk een dienstdoende nefroloog aan de telefoon die me bekend was en waaraan ik mijn verhaal deed. Hij ook ietwat verbaast en verbolgen spraken we uiteindelijk om 17:39 af dat hij de apotheek zou bellen en hen zou vertellen dat ze gewoon mij de medicatie moesten meegeven. Daarna zou hij bij me terugkomen op de lijn… Zo gezegd en dus ook gedaan sprak ik hem om 17:43 weer waarna ik de apotheek gelijk weer terugbelde en hen liet weten dat het middel direct zou worden opgehaald. Lang verhaal maar mijn moeder is die kant op gesjeesd om net na sluitingstijd wel geteld twee pillen op te halen (de rest hadden ze niet op voorraad en kan ik pas woensdag ophalen)… Rond 18:15 was ze hier en een minuut of vijf later kon ik het inmiddels felbegeerde pilletje innemen. Mijn hartslag was al aardig op hol geslagen toen. Vast en zeker ook deels door het opfokken enzo… Inmiddels is de boel weer stabiel al ben ik nog steeds wat verbolgen over hoe dergelijke dingen werken en hoe mensen dan vervolgens ook nog reageren. het gemak waarmee iets gezegd of gesuggereerd wordt… Alsof het echt een eigen keus is of je dat pilletje nu wel of niet neemt en alsof het geen enkel probleem is wanneer je dat even een tijdje niet doet… Nou mevrouw de apothekersassistente, die stickers die jullie altijd op de medicijndoosjes plakken met daarop de beschrijving van het middel en de dosering, die slaan écht ergens op!!! Anders zou er wel achter staan…of wanneer je zin hebt om het te slikken! Tot zover mijn getetter over dit gebeuren… 💥🌪

“Verwarrend zomerverlof…”

Inmiddels richting het einde van mijn zomerverlof moet ik bekennen dat hoewel ik van een aantal dingen genoten heb, ik ook tegelijkertijd moet bekennen dat mijn lijf nog lang niet zover is als ik gehoopt en gewild had. Het liefst schrijf je en ook ik, de minder fijne dingen niet op, maar toch doe ik het in de hoop meer begrip te creëren voor dit soort situaties waarin onder andere ik me bevind.

Nu na bijna tien maanden na mijn tweede niertransplantatie had ik gehoopt al lang en breed volledig hersteld te zijn. Op goede dagen lijkt dat ook echt zo te zijn. Helaas merk ik, helemaal nu we voorzichtig in bijzonder kleine kring weer wat familie bezoeken met alle voorzorgsmaatregelen in acht nemend nog steeds, dat het allemaal nog best lastig is. Vanwege mijn verlaagde weerstand, de nog steeds wisseling in medicatie en daardoor een niet stabiel reagerend lijf, zorgt ervoor dat iets als buitenshuis eten of alleen al naar het toilet gaan of simpelweg gewoon ergens anders zijn, soms voor mij al (letterlijk) ziekmakend kan zijn. Zaken als extreem goede hygiene zijn belangrijk of de consequentie voor mij is weer dagenlang een innige relatie onderhouden met de toiletpot. Niet fijn kan ik je zeggen en zeker geen aanrader… Ook een onschuldig virusje bij een ander kan bij mij behoorlijk vervelend uitpakken en me weer dagenlang in een horizontale houding doen belanden. Gek genoeg heb ik het er soms voor over. Na inmiddels bijna drie jaar wil je ook wel weer eens wat mensen treffen immers. Echter baal ik er uiteraard wel van dat ik bijna na of zelfs tijdens elk bezoek de prijs al moet betalen…

Ondanks dus het nog steeds volgen van allerlei maatregelen en afstand houden, lijkt het vaak niet genoeg. Hoewel, ik heb nog altijd dat bizarre virus Corona niet onder de leden gehad… Allerlei andere virussen en allergieën inmiddels wel maar dat even ter zijde. Het is eigenlijk echt best lastig. Voor zowel mijzelf als voor de mensen die in mijn omgeving verkeren… Ik merk dat iedereen weer “gewoon” wil doen, ik er wellicht niet meer “ziek” uitzie of me niet meer zo “ziek” gedraag als een jaar geleden. En toch… Niet alles is zichtbaar of wil ik laten merken. Ook heeft het “minder voelen” nu een andere lading dan een jaar geleden het geval was. Wat dat betreft verschuiven grenzen constant…

Vanwege al dat wisselende gedoe ervaar ik mijn verlof van het werk dan ook eigenlijk als best verwarrend. De invloed die mijn gezondheid nog steeds voor een heel groot deel heeft is best lastig. Iedereen zegt altijd “Jij kent je lijf zelf het best”. Geregeld is dat ook wel zo denk ik. Althans, voor het grootste gedeelte. Ik moet namelijk wederom bekennen dat ik sinds mijn tweede donornier geregeld verrast word door mijn zogenaamde bekende lijf. En dat ook geregeld op verschillende wijze. Denk ik de ene dag dat ik iets (eten of zo) goed kan verdragen, is het de dag erna weer hommeles ook al doe ik exact hetzelfde. Krankzinnig word ik er weleens van en wie weet mensen om mij heen ook wel…

Een tijdje geleden besloot ik om het bloggen weer op te pakken. De reden hiervoor is onder andere geweest dat ik hoop dat het helpt om dingen die ik meemaak, zeker op het gebied van mijn gezondheid, oorspronkelijke afkomst en beperking, te delen en er meer begrip ontstaat. Er wordt steeds meer over een inclusieve samenleving gesproken. Mensen staan op om zaken te bevechten, voor elkaar te krijgen, er worden regels bedacht, verdragen gesloten en gesteund en noem maar op. Heel goed en ook heel fijn al blijf ik het natuurlijk jammer vinden dat al die verdragen en bedachte regels etc nodig zijn voordat bepaalde zaken geregeld zijn voor mensen die toevallig niet binnen de zogenaamde standaard vallen. In dit geval val ik al een tijdje vanwege mijn gezondheid niet binnen die standaard. Hierbij laat ik mijn beperking zelfs nog even buiten beschouwing al maakt dat het soms nog net wat lastiger. Denk je maar eens in dat ik door het ontbreken van het hebben van zicht, niet meer kan controleren of ergens een toilet wel aan mijn noodzakelijke hygiene voorschriften voldoet… De impact van zoiets als het niet voldoen aan de noodzakelijke hygiene die ik op dit moment nodig heb wordt (denk ik) behoorlijk onderschat… Uiteraard vraag ik of anderen mee willen kijken, iets voor me willen checken… Maar ook in dit geval is wederom niet alles letterlijk zichtbaar. Nu heb ik het over hygiene maar het kan ook gaan om net een stukje vlees dat (voor mij) nog niet gaar genoeg is, de sla net niet goed genoeg gewassen is… Een last en een zeikstraal wil ik niet zijn jegens andere mensen… Tegelijkertijd wil ik ook niet steeds ziek worden nadat ik de hort weer op geweest ben en wil ik ook niet overal alles maar weigeren al heb ik nu geregeld het gevoel dat dat het best is.

Ik denk dat het door mijn verhaal heen wel leesbaar is. Ik worstel geregeld hoe ik met dit soort zaken om moet gaan… Uiteraard hoop ik dat mijn lijf op den duur weer meer kan verdragen, meer weerstand kan opbouwen en niet alles binnenkomt als een verwoestende slag voor een paar dagen of langer. Tot die tijd modder ik nog maar wat aan en hoop ik dat alle mensen die ik tot die tijd zal treffen, niet beledigd zullen zijn en zaken niet persoonlijk op zullen vatten wanneer ik met desinfectie etc door hun domein loop of last minute moet annuleren. Overigens mag ik morgen of technisch over een paar uur, weer voor een extra meldplichtronde richting mijn transplantatienefroloog in 050. De afgelopen twee controles had de nier het wat lastig. Nu hopen dat de wijzigingen in medicatie in elk geval een positief effect heeft gehad op de werking van de nier…en uiteindelijk ook op de rest van mijn lichaam en…mij!🤞🏽👋🏽

Een zomers roadtripje🚙🌻🌞

Daar waar anderen wellicht grote vakantieplannen hebben kunnen maken, zeker na de afgelopen twee jaar waarin de wereld noodgedwongen veelal leefde in al dan niet afgezwakte quarantaine, maakten ook wij hier plannen om de zomer zo leuk, maar nog steeds, zo veilig mogelijk door te komen. Al was en is het dan zeer zeker niet groots en meeslepend! Soms moet je immers gewoon wat, of dat nou wel of niet echt “veilig” is. Denkend aan mentale gezondheid is immers net zo belangrijk als enkel constant je fysieke gezondheid beschermen. Overigens hebben wij door steeds onze maatregelen in acht te nemen, hoe frustrerend geregeld ook, nog altijd het irritante virus niet opgelopen.

Inmiddels heb ik mijn eerste drie weken verlof er alweer opzitten en staan er nog drie voor de deur. Gelukkig heeft mijn wederhelft vanaf nu ook verlof en kunnen we samen genieten. Echter zitten er vanwege mijn gezondheid nog geen verre of lange reizen in. Wat er gelukkig wel in zit en wat we voorzichtig aan proberen, is “op afstand” familiebezoekjes afleggen. Zo waren we een paar weken geleden voor het eerst na jaren bij een oom en tante van mij in de Molukse wijk in Assen op bezoek en hebben daar gezellig bij kunnen kletsen in de tuin. Gisteren stond er een bezoekje aan een klein prinsesje in Breukelen op de planning (dochtertje van mijn broer) vanwege haar vijfde geboortedag. Dit bezoekje konden we perfect combineren met voor mij de kennismaking met de zus, zwager en het nichtje van mijn wederhelft die maar op ruim twintig minuten rijden wonen in Woerden. Dit laatste vond ik persoonlijk natuurlijk wel een tikkeltje spannend… Een ontmoeting met euh, de familie van je wederhelft blijft toch altijd een dingetje. Ja, ook als je al bijna de veertig aantikt!!!😇

In een eerdere blog liet ik jullie al weten dat ik geregeld pruts met van alles en nog wat en ja, dat ik ook geregeld koekjes steel. Dit laatste probeer ik overigens echt steeds minder te doen… Ik denk dat het genoeg zegt dat ik gisteren een zeer wijd, zogenaamd luchtig, gewaad droeg…🤣 Enfin, omdat ik het leuk vind om dierbaren van ons kleinigheidjes te geven, prutsten mijn wederhelft en ik (ja hij helpt mij er graag bij) ook voorafgaand aan deze bezoekjes het een en ander in elkaar. Zo kregen de mannen een sleutelhanger en kregen de dames, zowel de volwassende als ook de jongere dames, een sieraad voor om de pols, hals of een oorsieraad. Gek genoeg vond ik ook het geven van deze kleinigheden erg spannend! Want hoewel we er vooraf goed over nagedacht hadden welke details bij welke persoon zouden passen, is het toch op het momen zelf maar afwachten of het in de smaak valt… Nou, voor zover ik heb kunnen opvangen viel het bij iedereen in de smaak, werd het ook direct gedragen al kan ik niet laten ook nog even te vermelden dat de vijfjarige dame hoogstwaarschijnlijk iets te hard trok aan haar armbandje en de kraaltjes en verdere artributen binnen de kortste keren de woonkamer van. mijn broer en schoonzus doorrolden! Ahum, dat item moet dus nog even worden hersteld…😜 Ook vond ik de opmerking die mijn broer maakte natuurlijk wel tof om te horen toen hij zei dat het verkoopwaardig Was! Joehoeeee…steek die maar in je zak of eigenlijk, mijn/onze zak!

Nadat we eerst mijn moeder (die ging mee on tour) af hadden gezet in Breukelen, kort de cadeautjes hadden gegeven, vertrokken we na tien minuten richting Woerden. Een toeristische route langs allerlei grappige binnenwegen met asociaal veel drempels bracht ons uiteindelijk na ruim twintig minuten op de plaats van bestemming. Daar waar mijn wederhelft natuurlijk er enorm naar uitkeek om zijn familie na lange tijd weer fysiek te ontmoeten, deed ik het nog net niet in mijn broek. Normaal gesproken heb je dit soort gedoe van kennismaken met de familie van…na bijna drie jaar relatie al lang en breed achter de rug, maar door Covit en mijn gezondheid kon het niet eerder dan dit moment. Nou ik kan je vertellen dat de zenuwen er niet minder door waren. Woorden en gedachtes als “Nu ga ik door de vleeskeuring” vlogen constant door mijn hoofd… Tja en net als meestal het geval is, viel het allemaal ontzettend mee en kletsten we er de drie uur die daarop volgden allemaal aan ´´n stuk door met elkaar onder het genot van voldoende drankjes en lekkere dingen.🤭

Kennelijk werd een of ander prinsesje in Breukelen wat ongeduldig en liet haar nene (oma in het Moluks maleis) ons een appje sturen waar we toch in hemelsnaam bleven. Aangezien we niet door hadden dat het al tegen etenstijd liep, bedankten we onze gastvrouwen en gastheer, maakten over en weer al halve afspraken voor een vervolg en gingen weer op pad richting Breukelen. Eenmaal in Breukelen aangekomen troffen we de volwassenen in de tuin aan onder een partytent met een relaxt muziekje en dartelde de prinses in haar nieuwe jurk vol energie rond. Direct werden we bestookt met vragen, ladingen speelgoed en werden we dringend verzocht mee te doen aan spelletjes. Aangezien iedereen al wel wat trek had inmiddels, kwam er eerst een traditioneel Moluks feestmaaltje op tafel en vervolgens een klassiek waterijsje. je weet wel, zo’n raket die iedereen vroeger wel gehad heeft en gekocht heeft voor toen nog maar iets van 50 cent! Na het eten moesten we er toch echt aan geloven en werden wij, de volwassenen, ingedeeld in winkels. Of met andere woorden, mijn broer was langere tijd de klos en moest de supermarkt spelen, mijn schoonzus was het café, ik mocht het station voor mijn rekening nemen, mijn wederhelft de dokter en mijn moeder de speelgoedwinkel… Werkelijk hilarisch hoe de kleine dame vervolgens haar winkels afging op haar step en welke kreten er door de tuin vlogen. Zeker toen ze geregeld bij de supermarkt (bij haar vader dus) van alles en nog wat bestelde, de in haar ogen, ongelooflijke prijs hoorde voor het desbetreffende artikel en daar vol ongeloof haar ongenoegen over liet horen… “Wat? 8 euro??!” Ik denk werkelijk dat de gehele straat haar uitroepen gehoord moet hebben…😁 Des al niet te min was het een grappig en hilarisch bezoek en was het bovendien aandoenlijk te merken dat toen we op het punt stonden om weer richting het Hoge Noorden te gaan rond 20:30…ons prinsesje zich behoorlijk sip gedroeg… Aan alle gezelligheden kwam een eind en wij vertrokken in de klamme hitte weer naar boven!!

De terugreis verliep redelijk al waren er toch behoorlijk wat autos’ op de Nederlandse snelwegen te vinden. Fijne, nette automobilisten, maar als ik mijn wederhelft mag geloven, ook zeker hele vervelende weggebruikers! Omdat ik natuurlijk niets meekrijg van wat er op de wegen gebeurt, haal ik mijn informatie vooral uit het gescheld, gebrom en gevloek van in dit geval, de bestuurder van de auto! Soms vraag ik me dan af hoe dat eruit ziet… Kijken medebestuurders elkaar dan bloedlink aan, doet men alsof er niets aan de hand is, dagen ze elkaar bewust uit… Wat gebeurt er in hemelsnaam op dergelijke momenten? De informatie die ik krijg is altijd nadat een dergelijk, eventueel spannend moment al voorbij is of met andere woorden, achteraf! Heel eerlijk moet ik bekennen dat het soms ook wel wat eng aanvoelt om bij iemand in de auto te zitten en nergens controle over te hebben.Het zijn dingen waar ik niets aan kan veranderen tenzij ze qua techniek nog eens zover zullen zijn dat ook ik in een of andere robotauto kan stappen en zelfstandig de hort op kan… Maar dan nog… Ik klaag overigens niet hoor, integendeel… Mijn wederhelft en ook familieleden en ook via de verschillende voorzieningen in NL zorgen ervoor dat ik kan komen waar ik wil, maar echt volledig zelfstandig zijn in mobiliteit zoals iemand dat is die zijn/haar/… auto of fiets etc. Kan pakken, dat mis ik na inmiddels ruim twaalf jaar geen zicht meer hebben, echt nog steeds… Dus…heb je je zicht, heb je je mooie auto, fiets, brommer, motor of wat dan ook maar dat je in staat stelt te kunnen gaan en staan waar en wanneer je dat wilt, koester dat dan alsjeblieft.😘

Inmiddels heb ik trouwens gelezen dat ik wat meer volgers heb! Supercool en ik hoop natuurlijk op nog veel meer. Hoewel ik een reminder heb ingesteld op WordPress welke mij laat weten dat het toch echt weer tijd wordt om te bloggen, lukt me dat niet altijd. Soms voel ik me gewoon te beroerd, maar het kan ook zijn dat er even tijdelijk niets uit mijn handen komt en zelfs een stukje schrijven gaat dan niet. Zo kreeg ik in het begin van mijn zomerverlof even weer wat minder nieuws te horen in het ziekenhuis. Al mijn aandacht ging vervolgens daar naartoe in de hoop dat tijdens het bezoek twee weken erna, er weer beter nieuws zou zijn. Inmiddels is dat betere nieuws er nog niet helaas. Wat dat betreft is het ontvangen van een donornier best ingewikkeld. Waarschijnlijk is de daadwerkelijke operatie voor de chirurgen een fluitje van een cent inmiddels. Het afstellen van de juiste hoeveelheid medicatie is dat allerminst. Het is nu hopen dat de voor mijn donornier, maar ook zeker voor mij, passende balans zal worden gevonden in het medicijngebruik. De 24e zullen we gaan zien, horen en beleven of bepaalde wijzigingen geholpen hebben… 🤞🏽🤞🏽🤞🏽

Een groet uit één van de buitenwijken van Assen…👋🏽

Veel later dan dat ik van plan was begin ik nu pas aan een nieuwe blog vanaf de bank. Ik vertelde het al in mijn blog van een kleine twee weken geleden, het is nog even aanpoten in ambtenarenland. Veelal had ik daardoor na werktijd simpelweg de puf niet meer om iets anders te doen dan euh…”niks”!😈

Nu na een decadent dutje te hebben gedaan toch de digitale pen opgepakt om te vertellen hoe de vlag er hier bij hangt. In Assen was het weer de afgelopen periode best redelijk al schommelde de temperatuur wel wat. Het af en toe buiten kunnen zitten helpt me wel enorm moet ik bekennen. Daar waar ik ruim twee jaar geleden knettergek werd doordat binnen blijven zo ongeveer de enige optie was vanwege Covit en mijn gezondheid, merk ik dat nu het balkon wat is opgeleukt, dat ook echt wat doet met mijn mentale gestel en het gevoel opgesloten te zitten, een stuk minder is geworden. Sterker nog, ik kijk enorm uit naar mijn verlof in de zomer om op het balkon, als het tenminste mooi weer is, flink in de digitale pen te kruipen…✍🏽

In de afgelopen dagen was ik op het werk het meest bezig met de laatste voorbereidingen voor sessies tijdens de week van toegankelijkheid 2022. Best leuk, maar ook best intensief. Dit jaar is het landelijke thema van “Iederin”, de initiatiefnemer van de landelijke week van toegankelijkheid “Gewoon Welkom”. Het klinkt zo makkelijk en simpel en vliegt wellicht ook gemakkelijk ieders mond uit. Maar is in de parktijk, in het dagelijks leven wel echt iedereen “gewoon welkom”? Om hier alleen al echt over na te moeten denken, bewust bij stil te staan en het een en ander omheen bedenken om iets los temaken, is nog best een uitdaging. Gelukkig en zeker, doe ik dat niet alleen en denken verschillende collega’s, medewerkers van andere organisaties, provincies en gemeenten hierin mee en hopen we iets neer te kunnen zetten tijdens de week van toegankelijkheid 2022 (3 t/m 8 oktober).💪🏽💪🏽 Ook mocht ik deze week en ook de aankomende week nog, aanwezig zijn en ondersteuning bieden aan de verschillende werkgroepen van de adviesraad toegankelijkheid Drenthe. Erg bijzonder om te mogen doen kan ik zeggen. Een divers gezelschap van ervaringsdeskundigen met een beperking. Mensen met een beperking worden vaak genoemd als één groep en daardoor kan lijken alsof binnen die zogenaamde groep dezelfde behoeftes leven. Ja, iedereen wil mogen en kunnen zijn wie hij/zij/… wil zijn en wil de mogelijkheid hebben om “mee te kunnen doen” in onze samenleving, dat is denk ik waar. Maar net zoals ieder mens, gezond of niet of met een beperking of niet etc. Heeft ieder individu zijn/haar/… eigen behoeftes. Om onder andere naar dit soort behoeftes te mogen luisteren en een minirol te mogen vervullen in het maar een klein stukje verder onder de aandacht brengen van die behoeftes etc. Is bijzonder. Los van dat mensen namelijk al te kampen en rekening te houden hebben met hun eigen beperking, moeten ze in deze adviesraad ook rekening houden en denken aan de beperking van hun mede-adviesraadsleden. En dat geldt zeker ook voor mij. Zo is het soms best een uitdaging om voor mij als niet-ziende te communiceren met een niet-horende. Uiteraard bestaan er tegenwoordig hulpapplicaties, zijn er schrijf- en gebarentolken, maar het belangrijkste is dat je ten allen tijde de tijd neemt om te “luisteren”. Eerlijkheidshalve moet ik ook bekennen dat het soms ook hilarische momenten oplevert… Denk je eens in dat iemand met een auditieve beperking zelf bedenkt dat het lollig is om een belletje te laten rinkelen wanneer deze wil spreken zodat de personen met een visuele beperking hun mond eindelijk eens houden!🤭

Uiteraard en gelukkig ben ik niet alleen met mijn werk bezig. Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd bij een tante in de Molukse wijk om na een hele lange tijd (3 jaar bijna) weer eens langs te komen. Omdat we daar voldoende afstand konden bewaren, durfden we dit aan en dus gingen we die kant op. Al bij binnenkomst kwamen de geuren vanuit de Molukse keuken ons tegemoet en na een drankje en spekkoek, werden we richting de gedekte eettafel gedirigeerd. Nadat onze gastvrouw een dankgebed had uitgesproken kwam het voorgerecht op tafel. RMS of met andere woorden, rijst met soep. Ik wist dat het om een voorgerecht ging en nam daarom een bescheiden portie rijst voor in de soep. Mijn vriend verbaasde zich om deze hoeveelheid en vroeg me er ook naar. Hij weet immers dat ik behoorlijk kan bunkeren! Niet lang daarna viel bij mij het welbekende kwartje dat hij dacht dat dit het “hoofdgerecht” was!😏 Niet dus… Na de eerste gang volgde nog rijst met rendang en sajoer boontjes en kroepoek. Vervolgens stond er een sorbet met meloen en slagroom voor onze neus, daarna koffie, thee, nootjes, brie chips en toen de avond bijna voorbij was, besloot onze gastvrouw dat pisang goreng ook een zeer goed idee was en dus zo geschiedde!😇😂 Nou uhm, nu kan ik echt best wat wegkrijgen zoals dat oneerbiedig misschien heet, maar ik knapte nog net niet uit elkaar. Wat zat ik vol, niet normaal meer! Natuurlijk was het ontzettend gezellig om weer eens in de Molukse wijk op bezoek te zijn. Op de een of andere manier, ook al was ik dit keer niet in het huis van mijn eigen tante die nu in het ouderlijk huis van mijn vader woont, was het toch een beetje alsof ik weer dichterbij mijn roots ben geweest…🥰

Ik denk dat het onnodig is te zeggen dat zowel ik als ook mijn wederhelft de volgende dag pas laat weer aan eten moest denken omdat we nog lang een verzadigd gevoel hadden. Hoewel ik nu heel voorzichtig weer wat kleine ontmoetingen op afstand uitprobeer merk ik ook dat ik verrekte snel iets oppik. Een klein geniepig virusje weet de weg naar mij kennelijk snel te vinden en het was dan ook teleurstellend er direct zondag achter te moeten komen dat ik wat onder de leden had. Heel lang heb ik er gelukkig geen last van gehad, maar het zorgde wel weer even voor paniek bij mezelf. Hoeveel afstand ik kennelijk ook houd, ik echt geen mensen aanraak en praktisch vastgeklonken zit aan desinfectie etc. Toch, toch zijn dingen blijkbaar niet helemaal te voorkomen. Nu de besmettingen weer op lijken te lopen en ook velen weer gaan reizen richting andere (vakantie)landen, zet ik mijn “wees allert alarm” wel weer extra aan. Ik wil geen Covit, maar liever ook geen ander rondvliegend virus. Alles om in elk geval het eerste jaar de gekregen nier zo goed mogelijk te beschermen…😟

😪🥱Zo en dan heb ik toch ongemerkt weer behoorlijk wat van me afgeschreven en is inmiddels mijn “ga in godsnaam slapen alarm” ook al afgegaan. Ik denk dat ik dat ook maar ga doen al vrees ik het ergst omdat dat decadente dutje van daarstraks iets langer geduurd heeft dan dat de bedoeling was. Mijn “sta onmiddelijk op alarm” zal over minder dan zeven uur afgaan dus ik brei er een eind aan voor dit keer en via storytel denk ik eerst gaan luisteren naar andermans schrijfsels…🎧🪥📕📗📚📘

Takjeswater, parasolletjes & motoren

In ambtenarenland merk ik net als in de voorgaande jaren dat het reces er bijna aan zit te komen en dat er een ietwat stressvolle sfeer heerst. Veel “dingetjes” die nog voor het reces ingediend en/of afgerond moeten worden en waarvoor onderlinge afstemming nodig is. Gek eigenlijk, iedereen weet dat de zomer er aan komt, weet dat zaken moeten worden afgehandeld en weet ook uiteraard ver vooraf wanneer het reces begint. En toch… Toch blijven bepaalde dingen liggen tot op het allerlaatste moment en moet het weer snel, snel alsof je rent naar de eindstreep om uiteindelijk opgelucht adem te kunnen halen wanneer je de deadline gehaald hebt. Maar, zoals ook echt wel geregeld gebeurt, haal je die zogenaamde eindstreep niet en merkt iedereen, ieder jaar opnieuw, dat de wereld gewoon doordraait en er geen ernstige gevolgen zijn (uitzonderingen daargelaten) doordat het hele spul anderhalve maand stil ligt… 🙂

Zo’n week was het dus… Niet dat de stress die ik ervoer allemaal met mijn werkinhoud te maken had, maar helaas wel met de uitdagingen die ik geregeld tegenkom om mijn werk uit te kunnen voeren. Uitdagingen op onder andere technisch gebied, maar ook uitdagingen omdat toch nog veel collega’s, zowel intern als extern, het nog niet gewend zijn om met een collega samen te werken die niets ziet en daardoor bijvoorbeeld hun werk anders moeten presenteren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan iemand die een mooie presentatie in elkaar gezet heeft met allerlei graphics etc. Hoogstwaarschijnlijk prachtige graphics die voor mij niet te zien zijn waardoor beschrijving ervan ineens noodzakelijk is. En dat terwijl de presentator in dit geval, alleen van plan geweest was naar die graphics te wijzen met een of andere aanwijzer. Hoewel ik het niet erg vind elke keer opnieuw uit te leggen dat voor mij als het ware “ondertiteling” nodig is en waarom, ik bijna altijd begripvolle reacties en medewerking krijg, vraagt het wel wat van mezelf. Het altijd direct iets persoonlijks moeten delen met praktisch allemaal onbekenden, hoewel noodzakelijk om “mee te kunnen doen” is soms best moeilijk en zorgt er geregeld voor dat ik mezelf een drempel moet overduwen. Immers, hoe vaak komt het voor dat je in een werkoverleg zit, er een voorstelronde volgt en collega’s enkel hun naam, functie en organisatie delen? Vaak, heel vaak… Soms wil ik dat ook, basic, niet al te veel zeggende info delen en door naar de volgende. Om echter “volwaardig en ook gelijkwaardig” mee te kunnen doen kan ik me toch maar het best (denk ik) kwetsbaar opstellen in de hoop dat mijn openheid voor anderen als een eye opener werkt… 😉

Nu gelukkig het weekend in. Daar waar het vorige week vrijdag best een kabaal was in en rondom Assen vanwege de TT motorraces, de kermis en het festival, is het nu weer relatief rustig in de hoofdstad van Drenthe. Het is de hele week mooi weer geweest en we hebben in de avonden relaxt op het balkon kunnen zitten. De motorgeluiden mis ik stiekem wel. Dat diepe ronkende geluid, de een nog zwaarder dan de ander. Werkelijk prachtig… Als ik niets aan mijn ogen gemankeerd had wist ik het wel! Nu weer een jaar wachten tot de motoren en hun coureurs in grote getale deze kant opkomen. 😉

Het balkon dat gelukkig best ruim is, bevindt zich op het Zuiden. Veel, heel veel zon dus en daardoor is zonwering hoogstnoodzakelijk. Zeker ook vanwege mijn gezondheid. De medicatie die ik om afstoting van mijn donornier te voorkomen moet slikken, heeft als bijwerking een verhoogde kans op huidkanker. Hierdoor is bescherming tegen de zon dus een must. Aangezien ik al die rommel zoals zonnecreme of spray walgelijk vind (plakt altijd etc.) werd het toch echt de hoogste tijd, als ik tenminste veilig buiten wil kunnen zijn, om zoiets als een parasol aan te schaffen. Of zoals mijn vriend nodig vond, vier parasols! Geen dure varianten, maar vooral handige. Lang leve de uitverkoop! Zeker in de tijd dat alles verschrikkelijk de pan uitschiet qua prijzen. Dat hier vervolgens wel een rondje langs de Praxis van Groningen, Oosterwolde en de dag erna van Drachten voor nodig was, tja dat even ter zijde. Dan heb je ook wat! Niet dat ik die drie winkels overigens van binnen “gezien” heb hoor, ik mocht natuurlijk weer in de auto wachten omdat het te druk was en afstand houden dan ondoenlijk is. Vast meer mensen die hun slag kwamen slaan! 😉

Best leuk al die zonnestraaltjes onafgebroken al die dagen, maar ook bloedheet, vooral ’s nachts en ook niet al te prettig voor de hooikoortsmensjes onder ons. Gek genoeg misschien, was ik dan ook blij dat het gisteren even begon te regenen en niet al te zachtzinnig ook. Compleet begeleid door donderslagen en lichtflitsen (zo werd mij verteld), ging het een korte tijd tekeer. Hoewel ik onweer enzo best eng vind is de lucht nu wel een stuk opgefrist en kan het huis nu even flink worden doorgelucht. Bovendien hoef ik nu even niet met mijn gieterflesje richting de geraniums en de nieuwe aanwinst, een mandarijnboompje. Uiteraard hoop ik wel dat dit weekend de zon weer een beetje terugkomt en we weer op het balkon kunnen chillen. Eentje met een flesje bier of iets dat erop lijkt en ik met water met takjes er in of iets anders! 😉 🙂 Fijn weekend voor iedereen die dit leest… 🙂

Storytel, Chill & datenight? ;-)

Al sinds medio 2009, nadat ik mijn eerste donornier mocht krijgen, heb ik last van behoorlijk slecht slapen. Bloedirritant en enorm vermoeiend bovendien. Jarenlang heb ik er een bizarre modus in gevonden om mee te dealen want geen arts of wie dan ook in mijn omgeving, had een (langdurig) werkende oplossing. De oorzaak van dit alles is waarschijnlijk, net als wel meer dingen en probleempjes rondom mijn gezondheid, te vinden in de batterij aan medicatie die hier in mijn thuisappotheek inmiddels te vinden is. Bijna bij elk medicijn en in elke bijsluiter kun je lezen dat een veelvoorkomende bijwerking, een of ander probleem met het slapen kan zijn. Uiteraard in de afgelopen jaren van alles geprobeerd, maar tot op heden heb ik het wondermiddel of de wondermodus nog niet gevonden. Heb je tips? Ik houd me aanbevolen…

Niet veel slaap dus dit weekend en daardoor ook niet veel zin om als steentjesreiger of Mientje Dobbelsteen aan de gang te gaan. En dus beste allemaal, deed ik dat ook niet. Bovendien was het ook veel te warm om bijvoorbeeld op zaterdagmiddag eigenhandig nog extra warmte het appartement in te blazen met zoiets als een stofzuiger. Mooi niet dus… Bekaf, buiten op het balkon te warm en binnen het krampachtig koel proberend te houden besloot ik gewoon in mijn chillpakkie op de bank te hangen.

Het vervelende aan een volledige nacht slaap missen is in mijn geval dat niets de dag erna prettig is. Niet aan mijn humeur, niet aan mijn lijf, totaal niets. Op zulke dagen heb ik nog meer last van de dingen waar ik normaliter ook al last van heb maar die dan nog enigszins dragelijk zijn. Gisteren (zaterdag), was het dus ook weer zover. Gelukkig is het vandaag wat beter gegaan na een lading van het een en ander, maar op dergelijke dagen weet ik soms amper wat ik met mezelf aanmoet. Gewoon het maar laten gebeuren, ondergaan is tegenwoordig de manier waarop ik het probeer door te komen. Dus dat was huispakkie, de bank, storytel en om de haverklap groene thee.

Wanneer ik naar boeken luister heb ik altijd het idee even een kijkje te mogen nemen in andere werelden. In andere soort families, andere landen, andere culturen, andere tijden en ga zo maar door. In het wereldje waarin ik nu meekoekeloer (in mijn hoofd maak ik er echt nog steeds beelden van) gaat ene Hanneke toch maar met haar beste vriendin mee naar een club in Amsterdam nadat haar vriend Job haar heeft laten weten die avond geen tijd te hebben. Wanneer hanneke na een tijdje een toiletbezoekje voelt aankomen kondigt ze dit aan bij haar vriendin en gaat op zoek naar de toletten die boven in de club te vinden zijn. Tussen allerlei op elkaar gepropte mensen doorwurmend botst ze per ongeluk op een heftig zoenend stel. Ze biedt haar excuses wat ongemakkelijk aan en wanneer ze de jongen aankijkt waartegen ze aanbotste, blijkt dat haar eigen vriend Job te zijn…

Waar Hanneke in het boek schrikt, zich ondanks haar volle blaas omdraait en spijtig genoeg niets zegt, scheld ik die verrekte Job in mijn hoofd, uit voor van alles en nog wat. Loser, eikel, smeerlap en nog meer van dergelijke termen passeren de revu. Even later lach ik me rot wanneer Hanneke zich bezat en vervolgens de boel niet kan binnenhouden. Tja, ik leef me helemaal in en kan ondanks mijn vermoeidheid toch een beetje ontspannen en daardoor ook wat uitrusten. Ik ken meer mensen die het overigens fijn vinden om naar luisterboeken te luisteren. Veel mensen met een visuele beperking zoals ik, mensen met dyslexie, ouderen, maar ook steeds meer mensen die niet uit noodzaak deze manier van lezen toepassen. Wat ik grappig genoeg ook vaak hoor is dat mensen er niet heel lang naar kunnen luisteren, zeker niet wanneer ze bijvoorbeeld op de bank zitten of al in bed liggen. Men schijnt er goed door in slaap te kunnen vallen… Juist ja, not this one! Deze hier leeft zich helemaal in en kan zo rustig uren en uren achter elkaar naar allerlei soorten verhalen luisteren. Ik ben meestal nou eenmaal veel te nieuwsgierig naar hoe iets verder zal gaan en uiteindelijk afloopt.

Helemaal ondergedompelt in de wereld van hanneke die later in het verhaal ook nog eens haar baan verliest etc. doet mijn vriend aan het eind van de middag de suggestie om nog even een rondje te rijden met de auto. Het is wat afgekoeld en even er uit lijkt me ondanks dat ik me dan “helemaal” moet oplappen toch wel wat. En dus gaan we. Vol gas eerst het lokale wegstelsel op, vervolgens de provinciale wegen richting Friesland en uiteindelijk weer een stukje snelweg richting Groningen, stoppen we even ergens om de benen te strekken. Althans, dat was het plan. Wil het niet dat mevrouw hier het niet nodig vond een jas mee te nemen maar er toch achter komt dat het harder is afgekoeld dan vooraf gedacht. Toch maar niet de auto uit dus. Ik in elk geval niet… Mijn vriend begint denk ik trek te krijgen en bedenkt zich dat de gele M zich op niet al te grote afstand van ons bevindt. “Heb jij trek?” Omdat ik altijd wel trek heb is het antwoord niet zo moeilijk. Meneer zegt zelf niets anders te hoeven dan een milkshake… Nog niet denk ik bij mezelf als we weer onderweg zijn. Wanneer we bij de praatpaal van de gele M zijn, mijn bestelling, een Happy meal voor een meisje, is doorgegeven, volgt er (totaal geen verrassing voor mij) ook nog een Big M menu… 😉 Een deel van het eten en drinken eten we op de parkeerplaats op. We gaan niet naar binnen, nergens overigens vanwege mijn gezondheid, maar het toch even “buiten” zijn vrolijkt me op. Dat nog steeds niet echt weer mee kunnen doen in het “normale” leven is soms best moeilijk. Ook omdat de vraag steeds vaker gesteld wordt of ik ook (weer) kom. Het ervoor kiezen om mijn gezondheid (de nieuwe nier) te beschermen tegen o.a. welke vorm van Corona dan ook wordt steeds meer een gedoe. mensen die het minder begrijpen, ervan uitgaan dat toch alles nu voor iedereen weer kan… Niet fijn kan ik je zeggen. Maar goed, hun probleem! Wanneer we tegen een uur of 22:30 weer thuiswaarts keren heb ik bijna het gevoel dat we op date geweest zijn. En dat flap ik er dan ook uit… En wie kan me tegenspreken? het was toch ook een soort van picknick 2.0? Een donkere sfeervolle ruimte (auto met allemaal lampjes op het dashboard), relaxte muziek (radio 538 met toffe remixes), een hapje en een drankje (frietjes en colaaaaa), een schattig presentje (knuffeltje van badman’s hondje die bij de happy meal zat) en een lieve kerel! 😉 🙂

Ps. Ben je nieuwsgierig waar die wereld waarin Hanneke leeft zich bevindt? Check dan via Storytel de serie: De koffiesalon, 1 Een dipresso alsjeblieft en waar ik intussen zelf al een eind op weg in ben, 2 Een dubbele shot liefde”, geschreven door Marloes Berghege (of via natuurlijk een ander kanaal of gewoon de ouderwetse boekenwinkel). Pps, En nee, ik lees niet alleen maar van dit soort mierzoete verhaaltjes! #guilty plessure #grijns #ik hou ervan! 🙂

“Echte cadeautjes…”

In een sneltreinvaart stuif ik aan de arm van mijn werkpapa de trappen van het Provinciehuis af. Ondertussen kletsend en grappend zijn we onderweg naar Coffee & More voor ons wekelijks werkoverleg. Het is druk, er zijn veel collega’s in de weer omdat het medewerkerscongres vandaag plaatsvindt. Omdat ik pas weer sinds twee weken aan het werk ben op therapeutische basis en drukte nog niet goed verdragen kan, is het werkoverleg mijn laatste afspraak voor vandaag en zal ik daarna naar huis gaan om dingen af te maken.

Ons gesprek start met de gebruikelijke vragen. Het “Hoe gaat het met jou?” Over en weer en “Hoe staat het met…” etc. Na de alledaagse dingen te hebben besproken, overal weer van op de hoogte te zijn en noem maar op, komen we zoalsook niet ongebruikelijk tijdens onze gesprekken, ook op persoonlijke dingen. In dit geval mijn persoonlijke ding, mijn gezondheidssituatie. Ik krijg de vraag hoe ik over bepaalde dingen denk, of ik al besluiten genomen heb, hoe ik denk tot bepaalde besluiten te kunnen komen en ga zo maar door. Luisterend naar wat de man met aardig wat levenservaring en kennis tegenover me, me aan het vertellen is, realiseer ik me ineens iets. Een persoon welke ik relatief kort ken, vraagt me wat ik vind, wil en hoe ik dat denk te kunnen bereiken. Hij is oprecht geïnteresseerd en bovendien erg betrokken bij mij als persoon. Ik realiseer me ineens dat dat enorm bijzonder is en raak even van mijn stuk. 

Om me heen is nog altijd drukte, veel bedrijvigheid en hoewel ik niets zie, word ik onrustig en begin ik alle kanten op te staren. Eigenlijk wil ik nu gelijk opstaan en weglopen, even weg. Het raakt me dat ik blijkbaar collega’s heb, die zo betrokken zijn en er voor me willen zijn.Mijn werkpapa doet er zonder dat hij het waarschijnlijk in de gaten heeft, een schepje bovenop door nog eens (hij heeft het al vaker gezegd), tegen me te zeggen dat ik altijd tegen hem mag praten, mag overleggen en dat dat de taak is van een werkpa.Ik weet echt niet wat ik moet zeggen en flap er maar iets uit als “Ik zal het onthouden” en vraag vervolgens hoe laat het is omdat ik nu echt even weg moet…

Een paar minuten later loop ik met een cadeautasje vol cadeautjes het Provinciehuis uit. Een andere lieve collega besloot een tasje vol cadeautjes op mijn bureau achter te laten, zomaar…omdat ik een paar dagen wegga. Alleen daar al was ik van onder de indruk en nu dit er nog eens bovenop.

Waar het me soms opvalt dat mensen heel gemakkelijk dingen kunnen zeggen als “Hoe gaat het met jou?”, maar dan eigenlijk het antwoord niet echt willen horen of heel makkelijk kunnen zeggen “Ik ben er voor je”, maar er vervolgens niet zijn wanneer het erop aankomt en je ze echt nodig hebt, realiseerde ik me vandaag gewoon twee keer heel kort achter elkaar, dat ze er wel zijn. Het zit in kleine dingen en ze komen bovendien vaak onverwacht en uit onverwachte hoek.

Ook zo’n cliché welke helaas soms pijnlijk waar kan zijn is “Je leert je echte vrienden pas kennen op het moment dat het moeilijk is”. Het is écht waar en helaas heb ik dit al een paar keer meegemaakt en maak ik het ook nu opnieuw mee. Het vertrouwen in mensen en ze werkelijk dichtbij laten komen, vind ik daardoor soms moeilijk. Is het oprecht? Kan ik je vertrouwen? Hoewel ik er grote moeite mee heb, weet ik, mede door wat ik vandaag heb mogen meemaken, dat er oprechte mensen zijn en dat dat eigenlijk al een bijzonder cadeautje is…

“Meer”?

Soms wanneer ik alleen thuis ben, rustig in mijn hangstoel zit en nadenk over van alles en nog wat, dan valt het me op dat velen om me heen vaak maar “meer” willen van alles. Hebben ze een goede baan waar ze goed van kunnen leven, toch lijkt het vaak dan niet goed genoeg en moet het beter, hoger, meer. Overal moet “meer” van, ‘t moet mooier, groter en uiteindelijk nog grootser. Ik vraag me dan weleens af wanneer een mens, gewoon in het algemeen, eens tevreden is met wat hij of zij heeft. Blij en trots is op wat hij of zij heeft bereikt en daar “gewoon” gelukkig mee kan zijn. Als ik terugdenk aan bijvoorbeeld mijn kindertijd en dat vergelijk met hoe de kinderen van nu zijn. Het is allemaal zo anders, er is zo ontzettend veel veranderd. Waar ik blij was met dat ik alleen al buiten mócht spelen zonder ook maar welk duur speelgoed dan ook, zie en merk ik dat dat tegenwoordig echt heel anders is. Ook hierin moet alles meer en groter zijn.
Het lijkt soms wel een wedstrijd. De buren hebben dit en de andere buren moeten dat ook direct hebben en het liefst net iets beter en mooier. Trends volgen elkaar op en zo gaat het maar door en door. Het valt me gewoon op en ik vraag me echt weleens af waarom dat toch allemaal nodig is.
Als ik het steeds maar ‘meer’ willen betrek op mijn gezondheid, dan zijn het vaak anderen die ‘meer’ voor me willen. Natuurlijk, ik had zelf graag gezien dat ik gewoon gezond was geweest en dat ik niet had hoeven spreken van een medisch leven dat ik moet leiden, maar soms zijn dingen niet anders. Nadat ik van medio 2004 t/m medio 2009 gedialyseerd heb, in 2009 getransplanteerd ben, was ik alleen al blij met de verlossing van het niet meer hoeven dialyseren. Het niet meer drie keer per week naar het ziekenhuis te moeten.Ik had dromen, hoopte dat ik deze kon verwezenlijken, maar wist uiteraard niet of dat kon. Sommige daarvan heb ik kunnen verwezenlijken, andere niet en dat is prima. 
Nu, ruim acht jaar later, sta ik op ‘n punt waarop het voor mij heel duidelijk is dat, ten eerste alles en dat was het natuurlijk al, niet vanzelfsprekend is, maar dat je ook gewoon blij mag zijn met wat je hebt op dat moment. Ik zie dat om me heen te weinig en heb dat ook bij mezelf veel en veel te weinig ingezien. Het altijd bezig zijn met ‘later’ en ‘straks’ terwijl je er ‘nu’ bent en de dingen er ‘nu’ zijn om van te kunnen genieten of om blij mee te zijn.
Vriendschappen en familiebanden die gekoesterd mogen worden in plaats van als een vanzelfsprekendheid beschouwd worden. Ook ik heb me schuldig gemaakt aan het laatste terwijl het enorm bijzonder is wanneer je veel mensen om je heen hebt die van je houden en om je geven. Zo lag ik een tijd geleden in het ziekenhuis op een vierpersoonskamer. We lagen er met z’n drieën en zowel ik als mijn buurvrouw, kreeg regelmatig bezoek. Mijn overbuurman kreeg dat niet. Zijn zoon woonde in het buitenland en zijn dochter woonde wel bij hem in de buurt, maar werkte veel in het buitenland. Verder had hij niemand, helemaal niemand. Wat me opviel bij deze man, was dat hij niet zoveel om zijn gezondheid gaf. Hij was al oud zei hij, had fantastische dingen mogen meemaken in zijn leven, was overal geweest en was trots op zijn kinderen omdat ze hun dromen naleefden. Het enige dat hij graag anders had gezien was dat hij zich niet zo eenzaam voelde. Hij wilde niet ‘meer’ van alles…
Soms word je door bepaalde dingen met een ruk met beide benen weer op de grond gezet. Ik in elk geval wel. Na alles wat er in de afgelopen weken gebeurd is rondom mezelf en vooral rondom mijn gezondheid, besef ik me dat ik al veel gekregen heb. Het mogen krijgen van een donornier en daarmee het krijgen van extra tijd om te leven is iets groots, groter kan bijna niet.Nu het niet goed lijkt te gaan, hebben mensen de neiging om te gaan stuiteren, in paniek te raken omdat dat wat van tevoren al duidelijk was, namelijk dat het krijgen van een donornier een tijdelijk geschenk is, op z’n einde lijkt te lopen. Ook hierin wil men dan ‘meer’, meer tijd, van alles om de extra tijd, die al bijzonder genoeg is, maar te verlengen. Ikzelf kijk daar inmiddels toch iets anders tegenaan.Een verlenging van wat dan ook, heeft zin als de kwaliteit van verlenging goed of goed genoeg is en de moeite waard is om voor door te gaan. Het hierin maar ‘meer’ willen omdat het kan, maar bijvoorbeeld niet goed is wat kwaliteit betreft, vind ik simpelweg onzinnig.
‘Meer’ van wat dan ook, is wat mij betreft dus niet altijd goed of zelfs maar nodig.Soms en misschien wel vaak, is dat wat er al is, genoeg…